مولوی › رباعی شمارهٔ ۱۰۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ناگه بزدم دست بسوی جیبش / سرمست شدم ز لذت آسیبش
دستم نرسید سوی جیبش اما / المنة الله که بر دم سیبش