مولوی › رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش / اندر طلب چو من نگاری همه خوش
در فصل بهار و نوبهاری همه خوش / چون قند و نبات در کناری همه خوش