شاطرعباس صبوحی › شیفتۀ شیدایی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز عشق روی تو، چون بلبل از گل / شکفته گردم، هر دم گل از گُل

ز روی و موت دانستم، ندارد / گل از سنبل جدائی، سنبل از گُل

دهانست و لب این، یا خضر بسته / به روی چشمهٔ حیوان، پل از گُل

گلی بر سر زده آن سرو قامت / و یا ماهیست دارد کاکل از گُل

ز بلبل نیست این غلغل به گلشن / بود این شورش و این غلغل از گُل

مرا گوئی که چشم از او بپوشان / چگونه چشم پوشد بلبل از گُل

صبوحی تا گلندامت به پهلوست / بده دل بر گل و، بستان مل از گُل