شاطرعباس صبوحی › شاطر عشق| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من اگر رندم و قلّاشم، اگر درویشم / هر چه ام، عاشق رخسار تو کافر کیشم

دست کوتاه از آن زلف درازت نکشم / گر زند عقرب جرّاره، هزاران نیشم

خواهمت تا که شبی تنگ در آغوش کشم / چه غمم گر خطری صبح درآید پیشم

دشت، آراسته از لاله رخان، دوش به دوش / من بیچاره گرفتار خیال خویشم

دل ز عشق رخت ای دوست، کجا برگیرم / برود عمر عزیز ار به سر تشویشم

من، همان شاطر عشقم که به تو شرط کنم / گر کشم دست ز دامان تو، نادرویشم