بتا تا زار چون تو دلبرستم / بتن عود و بسینه مجمرستم
اگر جز مهر تو اندر دلم بی / به هفتاد و دو ملت کافرستم
اگر روزی دو صد بارت بوینم / همی مشتاق بار دیگرستم
فراق لاله رویان سوته دیلم / وز ایشان در رگ جان نشترستم
منم آن شاخه بر نخل محبت / که حسرت سایه و محنت برستم
نه کار آخرت کردم نه دنیا / یکی بی سایه نخل بی‌برستم
نه خور نه خواب بیتو گویی / به پیکر هر سر مو خنجرستم
جدا از تو به حور و خلد و طوبی / اگر خورسند گردم کافرستم
چو شمعم گر سراندازند صدبار / فروزنده‌تر و روشن ترستم
مرا از آتش دوزخ چه غم بی / که دوزخ جزوی از خاکسترستم
سمندر وش میان آتش هجر / پریشان مرغ بی‌بال و پرستم
درین دیرم چنان مظلوم و مغموم / چو طفل بی پدر بی مادرستم
نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزی / درین عالم ز هر کس کمترستم
بیک ناله بسوجم هر دو عالم / که از سوز جگر خنیاگرستم
ببالینم همه الماس سوده / همه خار و خسک در بسترستم
مثال کافرم در مومنستان / چو مؤمن در میان کافرستم
همه سوجم همه سوجم همه سوج / بگرمی چون فروزان اخگرستم
رخ تو آفتاب و مو چو حربا / و یا پژمان گل نیلوفرستم
بملک عشق روح بی‌نشانم / بشهر دل یکی صورت پرستم
رخش تا کرده در دل جلوه از مهر / بخوبی آفتاب خاورستم
بمیر ای دل که آسایش بیابی / که مو تا جان ندادم وانرستم
من از روز ازل طاهر بزادم / ازین رو نام بابا طاهرستم